Η Γιωργία, η δεύτερη μάνα μου...

Έφυγε… Το έμαθα μια εβδομάδα μετά, γιατί έλειπα... Και δεν μπόρεσα να είμαι εκεί να την αποχαιρετήσω, να της πω το τελευταίο αντίο. Όμως Γιωργίτσα μου, «άφτιαχτη κι αστόλιστη του Χάρου δεν σε δίνω…» Γι’ αυτό έγραψα λίγα λόγια για τη Γιωργία μας, έναν άνθρωπο που δεν ήταν συγγένεια, αλλά οικογένεια. Δεύτερη μάνα μου. Για να μείνει η μνήμη της εκεί που της αξίζει, στις καρδιές μας και στις ιστορίες μας.

Η Γιωργία έλεγε τη μητέρα μου δεύτερη μάνα, γιατί η μάνα που την έφερε στον κόσμο είχε πεθάνει στη γέννα. Ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε και έκανε άλλα πέντε παιδιά, και τη Γιωργία την έστειλαν μικρό κοριτσάκι, μόλις 13-14 ετών, να δουλέψει. Ήρθε στο σπίτι των δικών μου, στην πατρική οικογένεια της μητέρας μου: στο σπίτι με τους παππούδες μου, τη μητέρα μου και τον αδερφό της. Αργότερα, όταν παντρεύτηκε η μητέρα μου, προστέθηκε και ο πατέρας μου και μετά εγώ και ο αδερφός μου.

Η Γιωργία μπήκε σε μια οικογένεια που από την αρχή την αγκάλιασε με πολλή αγάπη. Και μας αγάπησε κι εκείνη πολύ. Ήταν όμορφη, γλυκιά, έξυπνη, φιλότιμη, εργατική και σβέλτη. Ο θείος μου ο Μίμης τη φώναζε «Σπίθα» και της τραγουδούσε «Μια ωραία πεταλούδα που την λέγανε και Σπίθα», ενώ ο αδερφός μου όταν ήταν μικρός την φώναζε «Μπιάουτα».

Όταν πήγε η μητέρα μου στην κλινική να με γεννήσει, πήγε και η Γιωργία μαζί της και περίμενε με αγωνία. Μόλις έμαθε ότι ήμουν κορίτσι, απογοητεύτηκε. Ήθελε αγόρι! Και λέει στη μητέρα μου με αποδοκιμαστική έκφραση: «Κορίτσι έκανες;» Αυτό όμως ήταν η πρώτη αντίδραση της στιγμής. Η αγάπη της για εμένα ήταν αμέριστη. Με φρόντιζε σαν δικό της παιδί και ποτέ δεν ένιωσα να με ξεχωρίζει από τον αδερφό μου. Παρόλο που την ταλαιπώρησα αρκετά. Όσο εύκολη στο φαγητό έγινα μεγαλώνοντας, τόσο δύσκολη ήμουν μέχρι 2-3 χρονών. Με τις ώρες να προσπαθεί να με ταΐσει. Ώσπου ένα πρωί, αφού επί μισή ώρα γυρίζαμε στην αυλή, στο σπίτι, πάνω κάτω στις ταράτσες, κάποια στιγμή μου λέει: «Θα μετρήσω ως το 3. Έτσι και δεν πιεις το γάλα σου, θα στο ρίξω στην πλάτη!». Το είπε και το έκανε! Τράβηξε την μπλούζα πίσω από το λαιμό και μου έριξε ένα ποτήρι γάλα στην πλάτη! Βάζω τα κλάματα εγώ και κατεβαίνω τρέχοντας και φωνάζοντας: «Παππού, παππού η Γιωργία, μου έριξε το γάλα στην πλάτη». Την ρωτάει ο παππούς τι έγινε και του απαντάει, δεν πάει άλλο με έχει πρήξει πια με αυτό το γάλα και την είχα προειδοποιήσει! Αυτό ήταν. Από κει και πέρα, πού να ξανατολμήσω να μην πιω το γάλα!

Γύρω στα 20 γνώρισε τον Γιάννη, που ήταν σερβιτόρος σε ένα ταβερνάκι απέναντί μας. Ήσυχοι, φιλότιμοι, εργατικοί, με καλή καρδιά και οι δυο τους. Ταίριαξαν από την πρώτη στιγμή. Μάζευαν σιγά σιγά τις οικονομίες τους και ο πατέρας μου τη βοήθησε να πάρει ένα οικόπεδο στην Αμφιθέα και να χτίσουν το σπιτάκι τους. Παντρεύτηκαν. Όμορφη νύφη, στολίστηκε στο σπίτι μας και την καμαρώναμε όλοι! Ο αδερφός μου κι εγώ, μικρά παιδιά τότε, 6 και 8 χρονών, αντί για παρανυφάκια ήμασταν οι κουμπάροι! Τι χαρά ήταν αυτή! Βαφτίσαμε αργότερα και το πρώτο τους παιδί.

Προκομμένοι και οι δύο, ο Γιάννης και η Γιωργία, έκαναν διάφορες δουλειές, μέχρι που αποφάσισαν να ανοίξουν δικιά τους ταβέρνα, τη γνωστή στην Αμφιθέα «Κυρά Γιωργία». Μαγείρευαν και οι δύο, αλλά κυρίως η Γιωργία. Κάθε πιάτο που έβγαινε από τα χέρια τους είχε ζεστασιά και αγάπη. Μπορούσες να νιώσεις την προσοχή στη λεπτομέρεια, ακόμα και στο πιο μικρό κομμάτι φαγητού. Παράλληλα δημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια, απέκτησαν έναν γιο και μια κόρη και αξιώθηκε να χαρεί τρία εγγόνια.

Η Γιωργία ήταν αγαπημένο μέλος της οικογένειάς μας. Και μετά που παντρεύτηκε και είχε δικό της σπίτι και οικογένεια, ήταν πάντα από τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Θυμάμαι όταν έπαθε εγκεφαλικό ο παππούς μου και βρέθηκε στο νοσοκομείο μέχρι που πέθανε, τον αδερφό μου και εμένα μας είχε πάρει με τον Γιάννη στο σπίτι τους για αρκετό διάστημα. Το συγκινητικό ήταν ότι από τότε που πέθανε ο παππούς μου, πήγαινε συστηματικά και φρόντιζε τον οικογενειακό τάφο, χωρίς να το ξέρουμε. Το ανακάλυψε ο θείος μου, όταν τυχαία, κάποια φορά τη συνάντησε εκεί. Και το συνέχισε μέχρι πριν μερικά χρόνια που η υγεία της δεν το επέτρεπε πια. Επίσης, ήξερε ότι άρεσαν κάποια γλυκά του κουταλιού στον πατέρα μου και ταχτικά του έφτιαχνε, όπως και άλλα νόστιμα φαγητά.

Άλλο ένα πολύ συγκινητικό περιστατικό ήταν όταν κάποτε η οικογένειά μου βρέθηκε σε οικονομικές δυσκολίες. Δεν δίστασε ούτε εκείνη ούτε ο άντρας της να βοηθήσουν τον πατέρα μου, ώστε να μπορέσει να ξεπεράσει την αναποδιά.

Την ίδια περίοδο, όταν η κόρη τους ήταν στο Λύκειο, μου ζήτησε να τη βοηθήσω με τα Αρχαία. Δέχτηκα με χαρά. Ήθελαν να με πληρώνουν, αλλά εγώ αρνήθηκα, γιατί το έκανα από αγάπη και αφού μπορούσα να βοηθήσω. Εκείνοι όμως επέμεναν. Τότε κατάλαβα πως πίσω από αυτή την επιμονή υπήρχε κάτι παραπάνω, μια διακριτική φροντίδα, ένας τρόπος να στηρίξουν λίγο ακόμη την οικογένειά μας, χωρίς να το κάνουν να φαίνεται. Τους είπα ότι δεν ήμουν καν φιλόλογος, πως δεν επρόκειτο για επάγγελμα, αλλά δεν άκουγαν κουβέντα.

Έτσι είναι η οικογένεια. Αυτό κάνουν οι άνθρωποι που αγαπιούνται. Βρίσκουν τρόπους να στηρίζουν ο ένας τον άλλον, ακόμη κι όταν δεν το λένε φανερά.

Πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε… Η Γιωργία έφυγε «πλήρης ημερών», αν και δεν ξέρω από ποια ηλικία και μετά αποκτά νόημα αυτός ο χαρακτηρισμός, ούτε μου προσφέρει κάποια ανακούφιση. Αυτό που απαλύνει λίγο τον πόνο είναι η σκέψη ότι, στο τέλος, γλίτωσε από τη μεγάλη ταλαιπωρία που πέρασε με την υγεία της και την άνοια. Που όμως, ακόμη και με αυτήν, μέσα στις αναλαμπές της, θυμόταν εμένα και τον αδερφό μου. Τα ονόματά μας ήταν από αυτά που δεν ξέχασε. Όπως κι εμείς δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ.

Η Γιωργία δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή μας. Ήταν οικογένεια. Ήταν αγάπη, καλοσύνη, δοτικότητα, αξιοπρέπεια. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν κάνουν θόρυβο, αλλά αφήνουν βαθύ αποτύπωμα στις ζωές των άλλων.

Καλό ταξίδι, Γιωργία μου αγαπημένη.

Σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας έδωσες και για όλα όσα ήσουν για εμάς.

Θα είσαι πάντα ένας δικός μας άνθρωπος, ένα κομμάτι της οικογένειάς μας, ένα κομμάτι της ζωής μας.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

Σε αγαπώ και τώρα και για πάντα

το Ρανιώ σου