Η παρουσία των αγαπημένων μας είναι ένα δώρο που συχνά καταλαβαίνουμε την αξία του μόνο όταν λείψει. Και η απουσία, όποια μορφή κι αν παίρνει —απόσταση, απώλεια, απομάκρυνση συναισθηματική— αφήνει ένα κενό που πονά, γιατί εκεί υπήρχε αγάπη, ανάγκη, δεσμός.
Ίσως το πιο δύσκολο είναι ότι αυτές οι απουσίες δεν φαίνονται πάντα. Τις κουβαλάμε σιωπηλά, μέσα μας, στην καθημερινότητα, σε μικρές στιγμές που θα θέλαμε να μοιραστούμε και δεν μπορούμε. Κι όμως, η αγάπη δεν χάνεται εύκολα. Μεταμορφώνεται σε μνήμη, σε νοσταλγία, σε μια εσωτερική παρουσία που μας συνοδεύει.
Όμως πονάνε οι άδειες θέσεις στο γιορτινό τραπέζι, όπως πονάνε και οι σιωπές στις καρδιές των ανθρώπων. Δεν είναι καρέκλες — είναι απουσίες με όνομα. Ονόματα που δεν φωνάχτηκαν, φωνές που σώπασαν, γέλια που ξεθώριασαν στον χρόνο, αγκαλιές που έμαθαν να λείπουν, στιγμές που δεν ξαναγύρισαν στο τραπέζι…
Κάποιοι γύρω σου γελούν, το τραπέζι γεμάτο, τα φώτα ζεστά.
Κι όμως, υπάρχει εκείνη η σιωπή… Οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν,
οι αγκαλιές που δεν δόθηκαν, οι σκέψεις που δεν μοιράστηκαν. Και αυτή η σιωπή… κάθεται μέσα σου, βαριά, αθόρυβα και πονάει…
Η γιορτή συνεχίζεται, μα το κενό μένει. Κάθεται εκεί, ακίνητο και θυμίζει πως ό,τι αγαπήθηκε βαθιά δεν φεύγει αθόρυβα. Πως η αγάπη, ακόμα κι όταν λείπει, μένει.
Κενά παντού. Και όλα τους πονάνε.
Γιατί μόνο ό,τι αγαπήθηκε, πονάει τόσο όταν λείπει…Ίσως αυτό που μας απομένει είναι να αγαπάμε με όλη μας την καρδιά όσους βρίσκονται δίπλα μας και να αξιοποιούμε κάθε στιγμή μαζί τους, όσο τους έχουμε, πριν να είναι αργά… Γιατί δεν αξίζει να προκαλούμε πόνο, όταν μπορούμε να μοιραστούμε γέλια, αγάπη και φως.
Όσοι λείπουν, παραμένουν ζωντανοί μέσα μας και κρατάμε αναμμένο το φως, τη μνήμη και την αγάπη τους, αναπολώντας τις στιγμές, τα λόγια και όσα μοιραστήκαμε. Γιατί στο τέλος, ο πόνος δεν είναι πληγή αλλά μνήμη αγάπης, ένα φως που χορεύει στις γωνιές της ψυχής, εκεί όπου κάποιοι δεσμοί ρίζωσαν βαθιά μέσα μας.
Η απουσία τους πονά, μα αυτός ο πόνος γίνεται γέφυρα με όσα ζήσαμε, ψίθυρος της αγάπης που υπήρξε, αντανακλώντας στη σιωπή και στο φως που μας περιβάλλει.
Μόνο οι αληθινοί δεσμοί, σαν αόρατες ρίζες που αγκαλιάζουν απαλά κάθε γωνιά της ψυχής μας, αφήνουν ένα βαθύ αποτύπωμα, ζωντανό και αιώνιο.
Ράνια Χιουρέα
Ανάρτηση chiourea.gr στο Διάφορα Θέματα - ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ και Επικαιρότητα: ΓΙΟΡΤΕΣ - ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ-ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ
Διαβάστε επίσης:
- Μάνα συγγνώμη και σε ευχαριστώ (Αφιερώστε 2 λεπτά και διαβάστε το)
- «Μαμά»: Όταν δεν λέμε πια αυτή τη λέξη… Ράνια Χιουρέα
- Πώς πληγώνουμε τους γονείς μας
- Τα μεγαλύτερα μαθήματα στη ζωή τα έφερε η απώλεια…
- Τα Χριστούγεννα κουβαλούν το χρέος μιας συγγνώμης κι ενός ευχαριστώ Γεωργία Ανδριώτου
5 σχόλια:
Ράνια Χιουρέα:
Να αγαπάμε με όλη μας την καρδιά όσους βρίσκονται κοντά μας και να αξιοποιούμε κάθε στιγμή μαζί τους, όσο τους έχουμε, πριν να είναι αργά…
Έφη Βάγια:
Δυστυχώς σε όλα τα εορταστικά τραπέζια ,υπήρχαν οι απόντες της οικογένειας και από νεώτερες ηλικίες και οι εκκωφαντικές σιωπές που σε διαπερνούν ανατριχιαστικά.
Καλή χρονιά λοιπόν.
Άννα Γεωργοπούλου:
Respect!
Ewa Rurarz-Huygens:
In Poland, tradition dictates that, at Christmas Eve dinner, an empty place has to be left for a stranger who may come and need a place at the table. However, in reality, it's a salute to pre-Christian traditions and a place left for loved ones who are no longer with us.
Ράνια Χιουρέα:
Thank you Ewa Rurarz-Huygens for sharing this. A silent place at the table, filled with memory, love, and humanity — what a beautiful tradition! I find it deeply moving how such a simple gesture holds space for both compassion and remembrance, honoring human kindness and the memory of those who are no longer with us.
Δημοσίευση σχολίου